Elżbieta Jarosik, Ewa Kolasińska, Zofia Czerwińska.Maciej Michalski

Maciej Michalski, rocznik 1981, wydobył ze swojej pamięci okres dzieciństwa i postanowił zaproponować widzom osobiste wspomnienia z okresu PRL-u. Główna bohaterka, grana przez Annę Seniuk, to Zofia Michalska. Tak w rzeczywistości nazywała się babcia reżysera. Ponieważ dziecko przeżywa wszystko wyraziściej i plastyczniej, a przy tym jest bardziej szczere, wspomnienia wydają się bardzo prawdziwe. Mówią o rodzinnym cieple, ale także rodzinnych konfliktach. A jednocześnie mierzą się z mitem Kanady, który w PRL-u oznaczał miejsce prawie doskonałe, kraj dobrobytu i szczęścia, daleki raj, do którego chce się uciec. – Ja pokazuję normalne życie – zaznaczył reżyser. Podkreślił, że film nie jest opowieścią o rodzinie Michalskich. Nie należy tak go odbierać. Ale historia rodziny była inspiracją .

Dotychczasowe recenzje są zróżnicowane. Nie brakuje także tych dobrych, a nawet nobilitujących. Tomasz Raczek, znany krytyk filmowy, napisał: Kanadyjskie sukienki“ to opowieść, która łączy w sobie obyczajową panoramę wiejskiego życia subtelnie mieszając tonację „Bożej podszewki“ i „Nie ma mocnych” z nieco łzawą nostalgią chwytającej za serce piosenki„Mein jidische Mame“. Od razu zastrzegę, że bohaterowie nie są ani kresowiakami, ani Żydami, a jednak tamte opowieści bez trudu odżywają w pamięci, gdy oglądamy losy osamotnionej w walce o godne życie swojej rodziny Zofii (Anna Seniuk). Jako matka rodu bywa dzielna, bywa zabawna, ale najczęściej zbliża się do wymiaru tragiczki. To zaskakujące, że tak bogatej palety możliwości aktorskich Anny Seniuk tak długo nie wykorzystywał robiony za solidne pieniądze „polski film dotowany“. Choćby po to, by Seniuk mogła dostać nagrodę za tę rolę, „Kanadyskie sukienki“ powinny trafić do konkursu jakiegoś festiwalu filmowego. Przy wszystkich ograniczeniach prywatnego filmu niezależnego, brakach technicznych i elementach które dałoby się poprawić ta produkcja ma do zaoferowania polskiej kulturze coś istotnego: aktorskie kreacje! Tuż za Anną Seniuk stoi tu cały rząd znakomitych aktorek, które zagrały role soczyste, łatwe do zapamiętania: Ewa Kasprzyk, Elżbieta Jarosik, Ewa Kolasińska i tworząca fenomenalną postać kuzynki Stefki – Zofia Czerwińska. Od „Panien z Wilka“ nie było u nas filmu, który stałby się okazją do takiego koncertu gry aktorek! (za www.portalfilmowy.pl)

Za sprawą ,,Kanadyjskich sukienek” o Sycewie sporo się mówi. Dla mieszkańców była to wielka przygoda i okazja do bliższego poznania sztuki filmowej. – Byli otwarci i bardzo pomagali. Udostępniali swoje domy do kręcenia zdjęć, wypożyczali stroje i inne rekwizyty, grali jako statyści. To było niesamowite – powiedział Maciej Michalski.

Sycewo zrobiło bardzo pozytywne wrażenie na aktorach. – Czuli się tu bardzo dobrze. Anna Seniuk była zachwycona tym miejscem: ogrodami, sadami, życzliwością ludzi. Przyjeżdżała do Sycewa nie tylko podczas kręcenia zdjęć, ale także prywatnie, aby odpocząć.

Promocja Sycewa, miejscowości w gminie Sompolno, trwa. Maciej Michalski jeździ z filmem po całym kraju. Zapewne będzie on również pokazywany za granicą oraz.w telewizji. Także w nowych projektach filmowych Sycewa nie zabraknie. Tematem najbliższego – zdjęcia mają się rozpocząć w lipcu tego roku – jest historia nastolatka, jego emocje związane z dojrzewaniem płciowym.

Maciej Michalski jest przywiązany do Sycewa. Ma tu swoją pracownię w rodzinnym domu. Tu tworzy, pisze scenariusze, kręci filmy. A w przyszłości planuje wybudować własny dom. Podkreśla, że do tworzenia potrzebuje kontaktu z przyrodą. Wie, co chce robić w życiu. I ufa sobie. – Jeżeli jest energia, trzeba to wykorzystać. Trzeba wierzyć sobie i swojej wizji – podkreślił. Dodał, że warto zawsze być sobą. – Sława, kariera, uroda są tak ulotne…Nie można opierać na tym swojego życia.

Filmografia Macieja Michalskiego

,,Święto ziół i koniczyny” – 2001 r., 30-minutowa etiuda studencka; scenariusz i reżyseria Maciej Michalski.

„Scanda” – 2003 r. , film 40-minutowy (średni metraż), produkcja i reżyseria: Maciej Michalski, występują: Monika Burzyńska, Joanna Gołdyn, Danuta Wiśniewska, muzyka: Justyna Steczkowska.

„Dom lalek” – 2005 r., film 40-minutowy (średni metraż), produkcja: Old Garden, reżyseria Maciej Michalski, występują: Justyna Steczkowska, Monika Burzyńska, Joanna Gołdyn, Magdalena Koper, muzyka: Justyna Steczkowska.

„Olive Oil” – 2008 r., film dokumentalny, 60-minutowy, produkcja i reżyseria Maciej Michalski.

„Królowa śniegu” – 2009 r., film fabularny, 90-minutowy, produkcja: Old Garden, reżyseria i scenariusz – Maciej Michalski, występują. Ewa Kasprzyk, Teresa Lipowska, Jarosław Sacharski, John Romao, muzyka- Maciej Michalski.

,,Kanadyjskie sukienki” - 2012 r., film fabularny, 120-minutowy, debiut kinowy, scenariusz i reżyseria Maciej Michalski, produkcja: Old Garden, w rolach głównych: Anna Seniuk, Ewa Kasprzyk, Zofia Czerwińska, Ewa Kolasińska, Elżbieta Jarosik, Piotr Polk, muzyka: Maciej Michalski, Gabriel Kaczmarek.

Tekst i zdjęcie – Zbigniew Nabzdyk. Kadry z filmu ,,Kanadyjskie sukienki” udostępnił Maciej Michalski.

Pierwodruk tekstu: ,,Gazeta Sompoleńska”.

Pośród filmów, na które głosowała publiczność, znalazło się 8 tytułów: „Ki” w reż. Leszka Dawida, „Ewa” w reż. Adama Sikory i Ingmara Vilquista, „Lincz” Krzysztofa Łukaszewicza, „Daas” wyreżyserowany przez Adriana Panka, „Prosta historia o miłości” w reż. Arkadiusza Jakubika, „Nie ten człowiek” Pawła Wendorffa, „Kret” Rafaela Lewandowskiego i „Sala samobójców” w reż. Janka Komasy.

Konińskie „Debiuty” to również pokazy specjalne, wydarzenia towarzyszące i spotkania z twórcami. W tym roku gośćmi wydarzenia byli: aktor Teatru Narodowego w Warszawie i reżyser filmów niezależnych Wojciech Solarz (m.in. „Jasminum”, „U Pana Boga w ogródku”, „U Pana Boga za miedzą” „Popiełuszko. Wolność jest w nas”, „1920. Bitwa Warszawska”, ostatnio – „80 milionów”); aktor Teatru Nowego im. Kazimierza Dejmka w Łodzi Bartosz Turzyński (m.in. „Przebacz” w reż. Marka Stacherskiego, Nagroda Publiczności na XVII PPFF „Debiuty” w Koninie), odtwórca głównej roli w debiutanckiej produkcji Pawła Wendorffa „Nie ten człowiek”; wymieniony Paweł Wendorff – scenarzysta, producent, operator filmowy oraz Radosław Ładczuk, autor zdjęć do filmu „Sala samobójców” w reżyserii debiutanta, Jana Komasy, obsypany nagrodami przez Czytelników miesięcznika „Film” (Złote Kaczki za scenariusz, zdjęcia, rolę męską i za film sezonu 2010/2011 i m.in. Nagroda Publiczności na XV PPFF „Debiuty” w Koninie za nowelowy film „Oda do radości”, 2005).

Dodajmy, że XXI Przegląd Polskich Filmów Fabularnych „Debiuty” w Koninie zainaugurował Salon Poezji Anny Dymnej, poświęcony twórczości Tadeusza Różewicza. Wiersze poety, który niedawno obchodził 90. urodziny, czytali Ignacy Gogolewski i Wojciech Solarz. Gospodarzem imprezy towarzyszącej był koniński aktor Szymon Pawlicki. Artystom towarzyszyło muzyczne trio jazzowe: „Hand Made Ensemble” – Ksawery, Szymon, Maurycy Wójcińscy. Widzowie obejrzeli też dokument TVP SA, zrealizowany przez Elżbietę Sitek – „Tadeusz Różewicz o poezji”.

W pokazach specjalnych, adresowanych także do młodzieży ponadgimnazjalnej, publiczność oglądała niezależne obrazy Wojtka Solarza (rola męska w „Odwyku” Krzysztofa Jankowskiego oraz „Norbert Juras i Syn” w jego reżyserii), Andrzeja Barańskiego („Parę osób, mały czas”), Antoniego Krauzego („Czarny czwartek”), Janusza Morgensterna („Do widzenia, do jutra”) oraz w Debiutach Mistrza – dokument „Szkoła Podstawowa” i fabuła „Rebus” w reżyserii zmarłego w tym roku Tomasza Zygadło.

XXI PPFF „Debiuty” odbywał się od 23-27 listopada 2011 w Kinie Studyjnym „Centrum” w Koninie.

Iza Bobrowska, rzecznik prasowy KDK